این به جور مطلب طوئیطری است. به این مقاله برخورد کردم.گشتم و ایها را هم پیدا کردم:

• +
• +
• +

اگر وقت و حوصله‌اش را داشتید در مقاله مربوط به شرکت نیپون که بیشتر انیمیشن‌های دوران کودکی‌مان را مدیونش هستیم بگردید و بقیه انیمیشن‌ها را هم بیابید.

اسکیپی

ماه رمضان شروع شده و من روزه‌ام. شنبه با خانواده رفته بودیم مشهد. آنجا هم رفتیم به نمایشگاه خودرو و سینما هم فیلم همیشه پای یک زن در میان است. طرقبه و شاندیز هم جای شما خالی بود. خانه عمه‌ام هم رفتیم که خیلی وقت بود نرفته بودیم.

الان هم که ظهر است و من هم از همین حالا ضعف کرده‌ام.(یک روزه گرفته‌ام ، چه منتی سر خدا می‌گذارم.!) به هر حال منتظر اول مهر و شروع کلاسهای دانشگاه و کلاسهای مدرسه هستم.خیلی دلم برای دوست‌هام تنگ شده. دیشب مسعود بهم تلفن کرد و گفت که اول مهر می‌آید مشهد .خیلی خوشحال شدم. (قبلا گفته بود همان اهواز می‌آید.)

دلم نمی‌خواست این نوشته را سینمایی کنم ، ولی دیروز سینما اقتباس فیلم تله مرگ (Deathtrap) مال سیدنی لومت را گذاشت با بازی مایکل کین و کریستوفر ریو. یک جورهایی معجونی بود از طناب هیچکاک و فیلم‌های هارور براساس رمان‌های استیون کینگ مثل درخشش و کری و اینها و البته که توئیست اندینگ هم بود.عکسهایم از نمایشگاه خودرو مشهد را هم بعدا می‌گذارم اینجا.

پوستر فیلم

فیلم جیب‌بر به کارگردانی روبر برسون را دیدم که گویا قبلا هم از شبکه چهار سیما پخش شده بوده است. لذتی بود چند چندان از دنیای سینما که شاید اگر نمی‌دیدمش بعدهاحسرت زیادی می‌خوردم.اولین فیلمی که برسون خودش نوشته است.داستان میشل بدبخت که در پاریس خاکستری به سیم اخر میزند و به کمک دوستش جیب‌بری می‌کند. فردی جداافتاده که حتی به دیدن مادر مریضش که رو به مرگ است هم نمی‌رود.در این اثنا رابطه او با دختر همسایه مادرش ژان هم جالب توجه است.

کارآگاهی که رئیس دوست میشل نیز هست به او شک کرده و از او بازجویی می کند ولی چون مدرکی ندارد وی را آزاد می‌کند.در تمام طول فیلم ما (بیننده‌ها) نگران این هستیم که مبادا سوءظن کارآگاه کار دست میشل بدهد و او گیر بیافتد. که می‌افتد. آن هم به خاطر طمعی خام در یک مسابقه اسب سواری.اما دم آن صحنه‌ای غنیمت است که میشل پشت میله‌های زندان با ژان که به ملاقاتش آمده کام می‌گیرد.راستی آن وسط‌های فیلم هم می‌توانید یک سکانس ده دقیقه‌ای ناب بدون دیلوگ مخصوص سینمای نوآر فرانسه را ببینید و حظ ببرید.سکانسی که خیلی مر ا یاد سکانسی مشابه در فیلم ریفیفی ساخته استاد دیگرسینمای فرانسه ژول داسین انداخت.حالا هنوز دیسک دوی فیلم را ندیده‌ام که احتمالا مصاحبه و اینها است.انها را هم در پی‌نوشتی خواهم نوشت.